skip to Main Content
ARCUS Nowy Początek +48 602–735–764

Depresja atakuje powoli.

Choroba ciała i duszy , czyli depresja.

Depresja (poważne zaburzenie depresyjne) jest powszechną i poważną chorobą, która negatywnie wpływa na samopoczucie, sposób myślenia i sposób działania. Na szczęście jest to również uleczalne. Depresja powoduje uczucie smutku i / lub utraty zainteresowania czynnościami, które niegdyś cieszyły. Może to prowadzić do różnych problemów emocjonalnych i fizycznych oraz może zmniejszyć zdolność osoby do funkcjonowania w pracy i w domu.

Objawy depresji mogą różnić się od łagodnych do ciężkich i mogą obejmować:

Smutek lub przygnębiony nastrój
Utrata zainteresowań lub przyjemności w wykonywanych czynnościach
Zmiany w apetycie – utrata lub przyrost masy ciała niezwiązany z dietą
Problemy z zasypianiem lub spypianie za dużo
Utrata energii lub zwiększone zmęczenie
Spowolnione ruchy i mowa (czynności obserwowane przez innych)
Uczucie, że jest się bezwartościowy lub winny
Trudne myślenie, koncentracja lub podejmowanie decyzji
Myśli o śmierci lub samobójstwie

Objawy muszą trwać co najmniej dwa tygodnie w celu rozpoznania depresji.

Ponadto, stany chorobowe (np. Problemy z tarczycą, guz mózgu lub niedobór witaminy) mogą naśladować objawy depresji, dlatego ważne jest, aby wykluczyć ogólne przyczyny medyczne.

Kogo dotyka depresja ?

Depresja dotyka szacunkową liczbę 15 osób dorosłych (6,7%) w danym roku. A co szósta osoba (16,6%) doświadcza depresji w pewnym momencie swojego życia. Depresja może zaatakować w każdej chwili, ale średnio pojawia się po raz pierwszy od późnej nastolatki do połowy lat dwudziestych. Kobiety częściej niż mężczyźni doświadczają depresji. Niektóre badania pokazują, że jedna trzecia kobiet doświadcza poważnego epizodu depresyjnego w swoim życiu.

Jak odróżnić depresje od smutku?

Depresja różni się od smutku lub żalu.
Śmierć bliskiej osoby, utrata pracy lub zakończenie związku to trudne doświadczenia, które osoba może znieść. Normalne jest poczucie smutku lub żalu, które rozwija się w odpowiedzi na takie sytuacje. Osoby doświadczające straty często mogą określać się jako „przygnębione”.

Ale bycie smutnym to nie to samo, co depresja. Proces żałoby jest naturalny i unikalny dla każdej osoby i ma pewne cechy depresji. Zarówno smutek, jak i depresja mogą wywoływać intensywne negatywne uczucia i wycofanie się ze zwykłych czynności. Różnią się one również w istotny sposób:

W żałobie bolesne uczucia pojawiają się falami, często wymieszanymi z pozytywnymi wspomnieniami zmarłego. W dużej depresji nastroje i / lub zainteresowanie (rozkosz) zmniejsza się przez większość dwóch tygodni.
W żałobie poczucie własnej wartości jest zwykle utrzymywane. W poważnej depresji powszechne są poczucie bezwartościowości i nienawiści do samego siebie.
Dla niektórych osób śmierć bliskiej osoby może wywołać poważną depresję. Utrata pracy lub bycie ofiarą napaści fizycznej lub poważnej katastrofy może prowadzić do depresji u niektórych osób. Kiedy współistnieją żałoba i depresja, żal jest cięższy i trwa dłużej niż smutek bez depresji. Pomimo pewnego nakładania się żalu i depresji, są one różne. Rozróżnianie między nimi może pomóc ludziom uzyskać pomoc, wsparcie lub leczenie, którego potrzebują.

Czynniki ryzyka dla depresji
Depresja może dotknąć każdego – nawet osobę, która wydaje się żyć w względnie idealnych warunkach.

Biochemia: Różnice w niektórych związkach chemicznych w mózgu mogą przyczyniać się do objawów depresji.
Genetyka: Depresja może przebiegać w rodzinach. Na przykład, jeśli jeden identyczny bliźniak ma depresję, drugi ma 70 procent szansy na chorobę w życiu.
Osobowość: Ludzie z niskim poczuciem własnej wartości, którzy są łatwo przytłoczeni stresem, lub którzy są na ogół pesymistami, wydają się częściej doświadczać depresji.
Czynniki środowiskowe: ciągłe narażanie się na przemoc, zaniedbanie, wykorzystywanie lub ubóstwo może sprawić, że niektórzy ludzie będą bardziej podatni na depresję.

Jak traktuje się depresję?

Depresja jest jednym z najbardziej uleczalnych zaburzeń psychicznych. Między 80 procent a 90 procent osób z depresją ostatecznie reaguje dobrze na leczenie. Niemal wszyscy pacjenci odczuwają pewną ulgę od swoich objawów.

Przed diagnozą lub leczeniem pracownik służby zdrowia powinien przeprowadzić dokładną diagnostyczną ocenę, w tym wywiad i ewentualnie badanie fizyczne. W niektórych przypadkach można wykonać badanie krwi, aby upewnić się, że depresja nie jest spowodowana stanem chorobowym, takim jak problem tarczycy. Ocena ma na celu identyfikację określonych objawów, historii medycznej i rodzinnej, czynników kulturowych i czynników środowiskowych, aby ustalić diagnozę i zaplanować kierunek działań.

Leki: Chemia mózgu może przyczyniać się do depresji pacjenta i może wpływać na jego leczenie. Z tego powodu leki przeciwdepresyjne mogą być przepisywane w celu modyfikacji chemii mózgu. Te leki nie są środkami uspokajającymi, „cholewkami” lub środkami uspokajającymi. Nie są formowaniem nawyków. Ogólnie leki przeciwdepresyjne nie mają działania pobudzającego u osób, które nie doświadczają depresji.

Leki przeciwdepresyjne mogą spowodować pewną poprawę w ciągu pierwszego lub drugiego tygodnia stosowania. Pełne korzyści mogą nie być widoczne przez dwa do trzech miesięcy. Jeśli po kilku tygodniach pacjent odczuwa niewielką poprawę lub jej nie poprawia, jego lekarz psychiatra może zmienić dawkę leku lub dodać lub zastąpić inny lek przeciwdepresyjny. W niektórych sytuacjach pomocne mogą być inne leki psychotropowe. Ważne jest, aby poinformować lekarza, jeśli lek nie działa lub występują działania niepożądane. Psychiatrzy zazwyczaj zalecają pacjentom kontynuowanie przyjmowania leków przez sześć lub więcej miesięcy po poprawie objawów. Można zalecić długoterminowe leczenie podtrzymujące, aby zmniejszyć ryzyko przyszłych epizodów u niektórych osób z wysokim ryzykiem.

Psychoterapia: Psychoterapia lub „terapia rozmów” jest czasami stosowana osobno w leczeniu łagodnej depresji; w przypadku umiarkowanej do ciężkiej depresji często stosuje się psychoterapię wraz z lekami przeciwdepresyjnymi. Stwierdzono, że terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest skuteczna w leczeniu depresji. CBT to forma terapii skoncentrowana na teraźniejszości i rozwiązywaniu problemów. CBT pomaga osobie rozpoznać zniekształcone myślenie, a następnie zmienić zachowania i myślenie. Psychoterapia może dotyczyć tylko osoby, ale może obejmować innych.

Terapia grupowa obejmuje osoby z podobnymi schorzeniami. Zależnie od nasilenia depresji leczenie może potrwać kilka tygodni lub znacznie dłużej. W wielu przypadkach można osiągnąć znaczną poprawę w 10 do 15 sesji.

Terapia elektrowstrząsowa (ECT) to leczenie najczęściej stosowane u pacjentów z ciężką depresją lub zaburzeniem dwubiegunowym, którzy nie zareagowali na inne terapie. Obejmuje krótką elektryczną stymulację mózgu, podczas gdy pacjent jest pod znieczuleniem. Pacjent zwykle otrzymuje ECT dwa do trzech razy w tygodniu, łącznie w sumie od sześciu do 12 zabiegów. ECT stosuje się od lat 40. XX wieku, a wiele lat badań doprowadziło do znacznych ulepszeń. Zwykle jest zarządzany przez zespół wyszkolonych lekarzy, w tym psychiatrę, anestezjologa i pielęgniarkę lub asystenta lekarza. P

Dla wielu osób regularne ćwiczenia pomagają tworzyć pozytywne uczucia i poprawiać nastrój. Regularne zaspokajanie odpowiedniej ilości snu, prowadzenie zdrowej diety i unikanie alkoholu (depresyjnego) może również pomóc w zmniejszeniu objawów depresji.

Przy właściwej diagnozie i leczeniu pokona ją zdecydowana większość osób z depresją. Jeśli masz objawy depresji, pierwszym krokiem jest wizyta u lekarza rodzinnego lub psychiatry. Porozmawiaj o swoich obawach i poproś o dokładną ocenę. Jest to początek rozwiązywania problemów związanych ze zdrowiem psychicznym.

 

Translate »